Hepinizin enerjisi benimleydi geçen hafta.

Melekler çevremdeydi.  Hastane personeli ve doktor kılığındaydılar, bebeğimi kucaklayıp götürdüler.  Yolu açıktı, biliyorum.

Yorum bırakan, beni anlayan, anlamayan, kınayan, destekleyen herkese teşekkür ederim.  İçimdeki karşıtlığı temsil ettiniz.

Salı günü bebeğimi aldırmadım ben, onu kızımı dünyaya getirdiğim gibi dünyaya getirdim ve meleklere teslim ettim.  Hayatımın en kötü, fakat aynı zamanda da garip birşekilde en ruhani tecrübelerinden biriydi.

Amerikan hastanesinin doğumhanesindeydim, defalarla içinde koşuşturduğum ve insanların geçişlerine şahitlik ettiğim bu sanki büyülü odada, hepsinin yüzleri teker teker gözümün önünde, bebeklerini karşıladıkları, kucakladıkları anlar beynimde.. Fakat bu sefer yatakta ben vardım… O odanın güzel enerjisi ve sevgili, sabırlı, yumuşak doktorum Dr. Zeki Şahinoğlu ve sevgili Salima hemşirenin desteğiyle ben de bir geçiş yaşadım… Her geçiş keyifli ve mutlu olmuyor, bunu anladım, ama her geçiş bir transformasyon, her doğum bir döngü, her sancı bedenin ruha bir çağrısı.

Beni sarmalayan sevgi çok büyüktü.  Minnettarım.

Hepiniz yanımdaydınız.  Bebeğim sevgiyle gitti.  Teşekkür ederim.

15 thoughts on “Herkese teşekkürler.

  1. Yolum burdan geçti hatırlıyorum, sitenin duruluğu, ismin duruluğu hoşuma gitti.. Ama içine sokulmamışım yazıların ne yazık ki. Şimdi okuduğum tek şu paragraf bile beni mest etti.
    “Yorum bırakan, beni anlayan, anlamayan, kınayan, destekleyen herkese teşekkür ederim. İçimdeki karşıtlığı temsil ettiniz.”

    Güzel bir kadınsınız. Dilerim güzel kızınızla güzel zamanlar yaşarsınız. Sevgiler.

  2. Cok seviyorum seni…
    O kadar cok ki…
    Ben bile sasiriyorum bazen…
    Simdi teslim olma zamani…
    Durup -ne anlatmak istiyor hayt bana- deme zamani…

    Yanindayim hep arkadsim, aklimda ve kalbimdesin hep…

    Hep…

  3. Mutlaka kolay değil, yaşayan her zaman başka yaşar olanları, dışardan görenlerden.. O hiçbir yere gitmedi ..Bebeğin seni bir yerde bekliyor olacak Aslı..Geçmiş olsun.. Güzel kızınla uzun uzun yaşarsınız inşallah..

  4. seni yeni okudum,yeni gördüm.seni anlıyorum dersem yanıltırım.ama anlamaya çalışıyorum,yazılarını okuduktan sonra. samimiyetine sonuna kadar inanıyorum. içim burkulsa da,yüreğin çok temiz

  5. Daha şimdi haberim oldu olanlardan. Yaptıkların için asla pişman olma. Yaptıysan bu en doğrusudur da ondan yapmışsındır, öyle bak duruma. Seni bu yaptığından dolayı kınayanlara hiç kulak asma. İleride yaşayacağın zorluklar sırasında onlar yanında olmayacaklar zaten. Doğru karar vermişsin tüm aile için.

  6. Asli uzun zamandir girmemistim, simdi tesadufen gordum. Kim seni ne hakla kinayabilir ki.. S A D E C E anne lik icgudulerini dinleyerek sizin icin en dogru karari vermissin.

    Sevgilerimle; guzel anne, guzel insan..

  7. Aslı Hanım merhaba,

    Sitenizde aylar önce bir kere girmiştim, ve üslubunuz çok hoşuma gittiği için favorilerime eklemiştim. Ancak koşturmacadan bakamamışım, bugün yazınızı okudum ve çok üzüldüm.

    Kendimi sizin yerinize koymaya çalışıyorum, ve bu durumda nasıl bir insan kınayabilir anlayamıyorum. Bence çok zor da olsa yapılması gerekeni yapmışsınız. Çok yakınımız olan bir ailenin yaşadıklarını yıllardır gözlemleme fırsatı m oldu ve ben o ailenin bir üysei olmasamda şu anda 25 yaşında olan kızlarının gelecekte ne yapacağına dair ben bile sık sık üzülüyorum.

    Ayrıca bu durumda olmasa da hasta olan ve yanlız yaşayamayan bir kardeşim var 29 yaşında, ve canım kardeşimin tek akrabası da-anne/babamdan sonra benim. O benim herşeyim ancak biliyorum ki ileride oğluma ek bir oğlum daha olacak bakmam gereken, oğlum büyüse de ikinci oğlum hiç büyümeyecek.

    Neyse konuyu çok uzattım, bence doğru olanı yapmışsınız, çok zor ama doğru olanı

  8. 45 yaşında down sendromlu teyzesi olan ve dört aylık bebeği ile anneliği keşfeden biri olarak bu konuda tek genel geçer bir doğru olacağına inanmıyorum. Size doğru gelen ne ise doğru odur. Doğurmayı da meleklere teslim etmeyi de seçseniz sizin için zor ve doğru olanı yapmışsınızdır. Kınamak ise kimsenin haddine değil, yaşadığınızı en iyi bir tek siz bilirsiniz. Geçmiş olsun, başınız sağolsun. Sevdiklerinizle, hep birlikte…

  9. 3 yıl önce ben de aynı şekilde down sendromlu oğluma veda etmiştim. allah sabır versin. hep aklınızda olacak ama bence bu kötü bir şey değil. downlu bir erkek çocuk görünce sanki o benim oğlummuş gibi gelir. garip bir duygu. hiç tanımadığım bir çocuğun yasını tutuyorum.
    oğlunuzun ömrü kızınızın olsun.sevgilerimle…

    1. Özden hanım

      Geç cevap yazıyorum nolur kusura bakmayın. Yüreğimdeki acı ile harmanlanmış duygu selini siz çok iyi anlarsınız sanırım… Zaman hafifletiyor ama yokolmuyor, dönüşüyor.

      Sevgilerimle

      Aslı

      1. Merhaba aslında cok gec yazıyorum ama boyle bir iç burukluğunun hep taze kalacağını tahmin ettiğimden yorum yapmak istedim. Sadece sunu düşündüm inandığım dine göre bir bebek 3aylik oluncaya kadar ruhu üflememiş oluyor. Yani 14 hafta ondan ayrılmak için en uygun zaman. Bu yonden aslında zaten dogması yaratıcı tarafından istenmeyen sadece size bir tecrübe için gönderilmiş belkide bir yaratıcı selamı diye düşündüm yazınız okuyunca.

  10. Ben de sizden çok daha erken olsa da yanlış yerde gelişmeye başladığı için “bebeğim” haline bile getiremeden hormonlar tarafından allak bullak edilme aşamasında benzer bir sınavdan geçmiştim. Sizinkinin moral açısından çok dah az yıpratıcı ama hastanede 1 ay yatmamı gerektirdiği için uzun soluklu bir süreçti. Doğru ya da yanlış kararınızı meleğinizin anladığından eminim.

    sevgiler.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s