Herkese teşekkürler.

Hepinizin enerjisi benimleydi geçen hafta.

Melekler çevremdeydi.  Hastane personeli ve doktor kılığındaydılar, bebeğimi kucaklayıp götürdüler.  Yolu açıktı, biliyorum.

Yorum bırakan, beni anlayan, anlamayan, kınayan, destekleyen herkese teşekkür ederim.  İçimdeki karşıtlığı temsil ettiniz.

Salı günü bebeğimi aldırmadım ben, onu kızımı dünyaya getirdiğim gibi dünyaya getirdim ve meleklere teslim ettim.  Hayatımın en kötü, fakat aynı zamanda da garip birşekilde en ruhani tecrübelerinden biriydi.

Amerikan hastanesinin doğumhanesindeydim, defalarla içinde koşuşturduğum ve insanların geçişlerine şahitlik ettiğim bu sanki büyülü odada, hepsinin yüzleri teker teker gözümün önünde, bebeklerini karşıladıkları, kucakladıkları anlar beynimde.. Fakat bu sefer yatakta ben vardım… O odanın güzel enerjisi ve sevgili, sabırlı, yumuşak doktorum Dr. Zeki Şahinoğlu ve sevgili Salima hemşirenin desteğiyle ben de bir geçiş yaşadım… Her geçiş keyifli ve mutlu olmuyor, bunu anladım, ama her geçiş bir transformasyon, her doğum bir döngü, her sancı bedenin ruha bir çağrısı.

Beni sarmalayan sevgi çok büyüktü.  Minnettarım.

Hepiniz yanımdaydınız.  Bebeğim sevgiyle gitti.  Teşekkür ederim.

bu sefer ortasındayım zorluğun. dualara ihtiyacım var.

“Allah kahretsin,” demiştim ilk 2 çizgiyi gördüğümde.

Ne utanmıştım sonra.  Yazacağım deyip bir türlü yazmaya elimin gitmemesinde var mıydı bir hacet.

Ada o kadar büyük krizler geçirdi, bulantılarım beni o kadar yatağa bağladı ki, kaldım böyle arada derede.

Genelde olayları özümsedikten ve çözümledikten sonra yazıyorum.  Bir başkasına faydası olur diye.

Şimdi ise tam ortasındayım zorluğun.  Kemiklerimi acıtan yerdeyim.

13.5 haftalık down sendromlu bir erkek bebeğe gebeyim.  Benim yerimde olan annelerin %97 sinin yaptığını yapacağım yarın, çok zor da olsa ona veda edeceğim.  Keşke anlatacak cesurluk öykülerim olsaydı, keşke alternatif kalabilseydim, eğitici olabilseydim, az seçilen yolu seçebilseydim.  Bu sefer olmadı.  Cesaret edemedim.  Hayatım boyunca da bunu taşıyacağım.

Cennetteki bebeklerimin sayısı ikiye çıkacak, dünyada ise bir tane pırlantam var.  Ne saçma değil mi?

Buraya yolunuz düşerse yarın, bebeğim için bir güzel düşünce gönderirseniz sevinirim.

Birgün, belki anlayacağım.  Ama şimdi, bir tek acıyorum.  Hem de çok.

Elveda bebeğim. Seni seviyoruz.