bugün

Gene Nehir‘i düşündüğüm,

kızıma başka başka baktığım,

onunla uzun uzun konuşup emzirmeyi sonunda galiba gerçekten bıraktığım,

içimin ağladığı,

uzuuun bir yolculuktan sonra geldiğimiz bu noktadan hem korktuğum hem heyecanla beklediğim bir gündür.

Bana derin derin baktı.

“Sen emzirme bitince annenden kopacağını mı sanıyorsun?” diye sordum.  “hı-hı” diye iç çekerek cevap verdi.  Buralara nasıl geldim bilmiyorum.  Anneliğim bir tek bu nasıl oldu onun gözünde?  Yalnızca sarıldım ona saatlerce.  Sustum ve sarıldım.  İçime garip bir güç, garip bir sessizlik düştü.

Başka şekillerde de anne olabildiğimi gösterme günüdür.  Kızımın kokusunu içime derinden çekip varlığına, sağlığına milyonlarca kez şükretme günüdür.

Hiç tanımadığım, bilmediğim bir anneye uzaktan enerji yollamaya çalışma günüdür.

Takıldığım küçük şeylere gitme izni verme, yenilenme, dinlenme, öze dönme günüdür.

Sadece anne, sade-ce anne olma günüdür.

Sevgiyle.