Bloga dönüş için birkaç kez elim gitti.  Ama yüreğim tıkanmıştı.  Hala acıyan yerler var.  Ama hayat bir döngü.  Bir kez daha döndük biz dünyanın etrafında.  Neler yaşadık bu kez dönerken.  Bir dahaki sefer neler yaşayacağız?  Kim bilir? Hayatın güzelliği burda.

4 yıl önce bugün yüreğim büyüdü benim.  Taştı bedenimden.  Kucakladım Ada’yı. Hiç bırakmamacasına.  Kucaklayabildiklerimden olması onu hep özel kılıyor.  Hep yanımda.  Büyümesini an be an izliyor, ama bazen başa çıkamıyorum.

Zaman çok garip birşey.  Başımıza gelmişler, gelecekler zaten bir yerimizde yazılı.  Hatta kazılı.  Bunları hep biliyoruz.  Ama hatırlayamıyoruz.  Son zamanlarda Ada’ya bakınca genç kız, hatta yetişkin halini görür gibi oluyorum.  Onu hayal ediyorum.  Ancak o noktada davranışlarımın bazıları saçma ve kısıtılayıcı geliyor.  Düşkünlük seviyesinde bağımlılığın aslında benim tarafımda olduğunu çok güzel gösteriyor bana.  Ben de büyüyorum esasında.

İyi ki doğmuşsun sevgili kızım.  İyi ki bana anneliği tattırmışsın.  Tökezlesem de, bunalsam da bazen, bana öğreteceklerine açık olmaya söz veriyorum.

Evrenden bana senin özelliğini anlama sabrı ve bilgeliği diliyorum bu sene için.  Senin çok farklı bir yol izleme şansına ve seçeneğine saygı duyabilmeyi istiyorum.

Sevgiyle.