tek sayıları seviyorum.

üç’ü özellikle.

hayatım hep üç etrafında dönüyor.  düşündüğüm herşeyi üç kişi için düşünüyorum.

biz üç kişilik bir aileyiz.

20 sene sonra da gözümdeki senaryo bu şekilde canlanıyor.  bu çok tanıdık ve kolay.

hopp, bızzzt, ay tutulması, karmaşa, tepetaklak…

—-

iki çizgi mi?????

—–

film burada koptu.

ve burada başlıyor hikayenin devamı.  48 saat içinde başıma gelen tesadüf(!)lerin beni nerelerden nerelere getirdiğini, an be an paylaşacağım.

dördü sevmeyi öğrenirken, dördün hissettirdiklerini yazacağım.

işte o gün, tam da böyleydik.

gözün gördüğü mü? kalbin hissettiği mi?: